การเขียนกวีนิพนธ์
คือ ถ้อยคำสื่อสารอันอาจเป็นสัญลักษณ์หรือการสร้างภาพพจน์เพื่อให้อ่านเกิดจิตนาการ
1. คำสัมผัสคล้องจอง คือ พยางค์ที่คล้องจองด้วยเสียงของสระหรือเสียงของพยัญชนะ หากคล้องจองด้วยเสียงสระเรียกสัมผัสสระ หากคล้องจองด้วยเสียงพยัญชนะจะเรียกว่า"สัมผัสอักษร"
2. สัมผัสนอก คือ สัมผัสนอกวรรคเเะนอกบท
3. สัมผัสใน คือ สัมผัสในวรรคเดียวกัน มีทั้งสัมผัมสระเเละสัมผัสอักษร
4. คำไวพพจน์ คือ คำที่มีความหมายอย่างเดียวกันหรือคำพ้องความหมาย
5. คำเอก คำโท
- คำเอก คือ คำที่มีรูปเอก (บังคับในโคลงสี่สุภาพ)
- คำโท คือ คำที่มีรูปวรรณยุกต์โท
การใช้คำคล้องจอง เป็นลักษณะหนึ่งของการเขียนบทร้อยกรอง ทำให้เกิดความไพเราะและมีความหมายคำคล้องจองที่ใช้สระตัวเดียวกัน
กาพย์ยานี11
หมายถึง คำประพันธ์ชนิดหนึ่งที่มีการกำหนดคณะพยางค์เเละสัมผัสเช่นเดียวกับฉันท์ แต่ไม่บังคับครุ-ลหุ
ตัวอย่างกาพย์ยานี ๑๑
นิยมเเต่งในการพรรณา ดำเนินเรื่องอย่างช้าๆ ลักษณะบังคับมี คณะสัมผัส
สิ่งที่ประทับใจ
เรื่องที่จะเรียกได้ว่าเป็นวรรณคดีจะต้องได้รับความยอมรับจากคนในท้องถิ่นหรือผู้คนในสมัยนั้นๆ ว่ามีความไพเราะ จึงจะเรียกได้ว่าเรื่องนั้นเป็นวรรณคดี
เห็นด้วยนะคะเป็นความรู้ใหม่มากๆ ที่ว่าวรรณคดีต้องได้รับการยอมรับจากทุกคนในสมัยนั้นๆ จึงจะเรียกได้ว่าเป็นวรรณคดี
ตอบลบเนื้อหาน่าสนใจมากค่ะ
ตอบลบสรุปเนื้อหาที่ได้เรียนได้ดีค่ะ จัดเรียงได้เรียบร้อยน่าอ่าน อ่านแล้วเข้าใจได้ง่ายค่ะ
ตอบลบเห็นด้วยคะเนื้อหาน่าสนใจ เข้าใจมาก
ตอบลบอธิบายได้ละเอียด ดีมากจ้า
ตอบลบ